پيشگفتار بعد از قرآن كريم ، بهترين مائدهء معنوى آسمانى كه انسانها را بر سر خوان پر نعمت هدايت خود گرد مىآورد ، و خوراك روح و روان آنها را از سفرهء دانشهاى غيبى و ما ورائى فراهم مىسازد ، همانا احاديث دلنشين پيشوايان معصوم عليهم السّلام است . دانش اسلامى آن است كه بر محور « قرآن و حديث » بچرخد ، و شناخت اسلام ، چيزى جز شناخت « قرآن و حديث با درايت كامل آن دو » نمىتواند باشد . آنكه مدّعى تبعيّت از كتاب خداست ، بناچار بايد سيره و سنّت و سخن مصطفى صلّى اللَّه عليه و آله را نيز بپذيرد . زيرا حجّيت سنّت ، مأخوذ از فتواى قرآن است ، آنجا كه مىگويد : وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ إِلَيْهِمْ وَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ . « 1 » يعنى : « قرآن را به تو نازل كرديم ، تا براى مردم آنچه را كه به ايشان نازل شده است توضيح دهى ، و اميد كه آنان بينديشند » . در اين آيه ، مقام پيامبر ، « مقام تبيين و توضيح و تشريح جزئيّات وحى الهى » است . در آيهء ديگر قبول و پذيرفتن اوامر و نواهى رسول خدا را بر همه واجب و لازم دانسته است :

--> ( 1 ) - نحل / 44 .